Ya Hiçbir Zaman Yalnız Değilsek?

Bu soruyu düşünmeye başlamam Doctor Who’nun Listen adlı bölümünü izlediğim zamanlara dayanıyor çünkü orada da konu buydu ama bilimsel bir taraftan ziyade daha çok bir çok karmaşayı bir arada ele alıyordu ki burada sadece bunun bilimsel boyutuna kısaca değineceğiz.

Evrim, yaklaşık 4.5 milyar yıllık karmaşık bir süreçtir ve asıl amacı hayatta kalmak ve neslini devam ettirmek olan canlıları mükemmelleştirir. Bunu doğada her şeyde görebilirsiniz. Mesela kartallar harika avcılardır ama kartalın atası olan canlılar onun kadar harika özelliklere sahip değildir daha hantaldır veya gözleri kartalların ki kadar evrimleşememiştir veya yeteri kadar hızlı uçamıyorlardır ancak günümüzde yırtıcı kuşların hepsi ortak bir atadan gelir tabii yeteri kadar geri giderseniz hepimizin ortak bir atadan geldiğimizi görürüz ki bu da çok ilkel bir canlıdır.

Mesela insanlar maymunlarla ortak bir atayı paylaşırlar yani bir nevi maymunlar bizim kuzenlerimizdir ancak uzun yıllar sonra ateşin bulunması vb olaylarla insanlar kendi zekalarını kullanmaya başlamışlardır, ateşi kasıtlı veya kasıtsız bulmaları önemli değildir burada önemli olan ateşi kontrol etmeyi, bunu tekrar yaratabilmeyi, etleri bunun üzerinde pişirmeyi, etlerin ne kadar sonra yandığını, ne kadar zaman geçince hala çiğ olduğunu öğrenmemiz vb etkenler bizi diğer atalarımızdan ayırır. Günümüzde yeryüzünde kendi güneşini oluşturmaya çalışan, parçacık hızlandırıcılarında evrenin en muhteşem sorularına cevaplar arayan, matematiği icat edip bunu her şeyi anlamakta kullanan hatta kendi düşünce anlayışımızı aşıp zamanda yolculuk, ışınlanma gibi konularda fikirler üretip bunun üzerinde araştırmalar yapan bir türe dönüştük.

Hiçbir canlı mükemmel değildir yani kartalların belli bir görüş menzili vardır veya çitalar belli hızlarda koşarlar bazı hayvanlar çok hassas kokuları alsalar bile en hassasını alamazlar daha o kadar evrimleşememişlerdir. Kamufle olma yeteneği bukalemunlar, bazı yaprak çekirgeleri, ağaçta yaşayan gövdenin rengine uyumlu bazı böceklerde çok gelişmiştir ancak tam anlamıyla gelişmiş değildir. Burada şöyle bir soru geliyor akla: ya bu kamufle yeteneği çok gelişmiş canlılar gerçekten evrimin bir sonucu olarak var oldularsa? Onların harika gizlenme yetenekleri avcılar tarafından fark edilmelerini imkansızlaştırır ve bu canlıların yok olması için kuvvetli yok oluşlardan başka bir olasılık neredeyse olmaz ve bu canlıların herhangi bir tehdit altında olmadan yaşayabilecekleri anlamına gelir. Böyle bir canlı evrimsel olarak oluşturulduysa ve diğer canlılar tarafından fark edilmiyorsa bu ona istediği şekilde avlanma imkanı verir tabii bunu da büyük ihtimalle fark edilmeyecek şekilde yapar çünkü kendi türünün devamı ve gizliliği için avlanma vb olaylarda bile çok dikkatli olmalı. Bu canlının şu an aramızda olduğunu düşünün mesela bir gece vakti televizyon izliyorsunuz ve yalnız olduğunuzdan eminsiniz ancak bu canlılar harika bir şekilde gizlenebildikleri için sizin yanınızda otursalar bile fark edemezsiniz belki de edemiyorsunuz.

Doctor Who’da bu olaya şöyle bir açıklık getiriliyordu: bazen koyduğunuz şeyi yerinde bulamazsınız ama oraya koyduğunuzdan eminsinizdir daha birkaç saniye olmuştur ancak birkaç dakika sonra baktığınızda o nesne önceden koyduğunuzu düşündüğünüz yerdedir bu sizin yalnız olmadığınızın işareti olabilir mi? Çocukken geceleri odada yalnız kaldığımızda birisinin nefes alış-verişlerini duyduğunuzu düşünürsünüz veya bir şey aniden yere düşer bir kalem veya su şişesi bu nasıl mümkün olur? Ya siz gerçekten o canlıları duyabiliyorsanız ancak sonrasında kendinize bunun bir mantıksal açıklamasını sunuyorsunuz ve buna inanıyorsunuz odada benden başka kimse yok diye tekrar ediyorsunuz ve bir zaman sonra bunun gerçek olduğuna tamamen inanıyorsunuz ancak bizlerde evrimsel olarak gelişmiş canlılarız ya içgüdüsel olarak odada yalnız olmadığımızı düşünmemiz veya bir anda arkamızda birisi olduğunu düşünüp tüylerimizin dikelmesi bize vücudumuzun orada birisinin olduğunu söyleme şekliyse çünkü biz bu canlılarla bir arada evrimleştiysek bu canlıların bu kadar mükemmel olmadığı zamanlarda da yaşamış olabiliriz ve buna karşı bir savunma mekanizması geliştirmiş olabiliriz ve bu savunma mekanizması içgüdüsel olarak yalnız olmadığımızı hissetmemiz olabilir.

Eğer bu canlılar şu an bile aramızda yaşıyorsa bunu nasıl fark edebiliriz? Ya yalnız olduğumuzu düşündüğümüz zaman bile yalnız değilsek? Ya her zaman bir yol arkadaşımız (sessiz bir gölgemiz) varsa?

Hazırlayan: Eyüp Gürses

 

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir